Je hebt alle spirituele en zelfhulpboeken gelezen en hard aan jezelf gewerkt.

Je kent je patronen.
Je weet waar ze vandaan komen.
Je hebt oude pijn doorvoelt.

En toch blijf je herhalen wat je eigenlijk niet meer wilt.

Je wordt geleefd door de hectiek van het moment. Je gaat uitleggen waarom je rust nodig hebt, alsof rust eerst goedgekeurd moet worden. Je zegt ja terwijl je aarzelt. Je houdt een mening voor je omdat je al aanvoelt wat er gebeurt wanneer je die uitspreekt.

Achteraf zie je precies waar je aan jezelf voorbijging, maar op het moment zelf leek er nauwelijks een keuze te zijn.

Je weet het allemaal.
Maar waarom lukt het dan toch niet om ernaar te leven?

Alsof je nog altijd een oude jas draagt van niet goed genoeg zijn, minder waard zijn, waardoor jij maar niet uit de verf komt!